“Perfect door de bocht. Ik grei als ik merk dat mijn nubiliteit ervoor zorgt dat het niet meer gaat.”

Greien betekent “in droefheid wezenloos voor zich uit kijken en nu en dan een traan storten”. Nubiliteit betekent adolescentie. Wat hier dus staat is dat er van mij van alles wordt verwacht (een weg naar volwassenheid), maar dat ik daar soms moeite mee heb (het greien). Maar op die manier kan ik het niet opschrijven — want wat is voorts de waarde van het bestaan van zulke woorden dan? Dat zou iedere vorm van tekst zinloos maken.

“Toen kwam het, en jij customizet van hier tot de hemel én terug.”

M.a.w.: Als je ziet hoe vloeiend anderen soms of vaak gaan. (M.a.w. betekent overigens met andere woorden. Vandaag ben ik de slechtste eens niet en leg ik alles uit.)

“Ik zag, ik kap.”

Soms hoef of wil ik niet meer denken.

“Ik weet, ik obsoleet.”

Ik besef me dat alles overbodig is en dat mijn leven geen waarde heeft omdat de zin van het leven simpelweg niet bestaat. Omdat het ook wel zonder mij bestaat, doorgaat. Schrijf ik dat echter op die manier op, weet ik zeker dat niemand het met plezier leest. Dáárom maak ik het (dus) fucking mooi. Dat het rijmt, dat wellicht nog de schijn standhoudt dat het iets anders zou kunnen betekenen!

“Ik fijn, ik trein.”

Ik ken genoeg fantastische momenten, bijvoorbeeld als ik speel of als ik zing. De relativatie, de afleiding.

“Trein jij niet meer met mij.”

De enige waarheid in het leven is de liefde (die ik niet heb).

“Was geen vraag. Waarloze waarheidlievende jij in den beginne, later ongemeend minauderen. Rook in je kleren.”

Minauderen is een overdreven behoefte om aangenaam te zijn en indruk te maken. (Ongeveer.) Als je goed oplet is het eigenlijk andersom. In het begin wil je namelijk indruk op elkaar maken, later, in de cliché-relatie tenminste, moet je je voor ieder moment dat je weg bent verantwoorden. Rook maakt dingen vaag bovendien. Op deze manier verliest zo’n tekst toch veel kracht. Het voelt als het uitleggen van een grap. Dat is ook bijna nooit grappig.

“Zal ik voor even op strand lopen, weet ik lang al dat je mij niet kan waarderen.”

Het strand maakt mij rustig, ook al wil je me niet zien.

“Intellectueel doodaf verklaard, het gebrek aan respecteren heb ik reeds aangekaart.”

Nog even een stukje over iets algemeens; dat de wereld naar de tering gaat omdat we vooral dom doen en geen respect hebben.

Viel best mee, toch?

Zal ik voor even op strand lopen, weet ik lang al dat je mij niet kan waarderen. Intellectueel doodaf verklaard, het gebrek aan respecteren heb ik reeds aangekaart.

De rest van het stuk gaat niet over de titel, echter over het probleem waardoor dit (of ik) drie titels hebben moet. Dat is eigenlijk een tegenstrijdigheid an sich, omdat er dan een andere titel had kunnen staan, maar dan had ik het stuk niet hoeven schrijven. Indien je reeds bent afgehaakt in het volgen van de redenatie adviseer ik deze hyperlink te volgen en geen terugkomst te ambiëren. Je kan uit mijn woorden immers geen vrede putten.

Meerdere malen geprobeerd heb ik te desambigueren. Waar het overgaat of waar het over gaat. Een complete overgaaf aan iets dat overgaar is: ons gebrek aan communicatie. Het lijkt op helotisme. Al zal je dat ontkennen, gelijkheid is anders. Ik heb geprobeerd het overfust te verwijderen opdat wij meer van elkander konden ervaren, maar jij ervoer alles gelijkbetekenend.

Ik ben een desappropriateur.

Dat ik ambras maak; wat zou je meer nog dan in amazonezit zitvlees hebben? Ik rap: “Zivilcourage ver te zoeken, behalve dan dat wat je leerde in boeken — maar denk ‘s aan wijze lessen van moeders opvoeders. Och je zmok staat vast — genetisch zo je zegt — dus vind je jezelf geoorloofde last, echt, terwijl ik dan zodanig denk: ongepast debiel balast. Verrast, is me om het even, zo-even verkregen leven kom we zweven — maar nu je weg bent zal ik je naam een streepje geven.” Dit kan ik me begrijpen. Niet jij.

Sta op een perron en heb geen weet van. Ik voel iets met klank in mijn oren echoën en weet dat dit zoiets is wat een bepaald gevoel opwekt waarmee ik anders naar de wereld kijk dan dat ik normaal gewend ben.

Maar ik doe niet meer aan verhaaltjes. Iets is wat het is, en steeds vaker blijft het intern. Ongeschiktheid. Het verhaal eindigt hier. Geen herhalingen op herhalingen op herhalingen, of had ik dat al gezegd?

De intercitytrein is vertrekkende. Mijn geheugen verlatende. Ik zou duiken en toestromen in een onderstroom zien.

Het is: voltooid verleden tijd. Jáááren geleden al, nu nog meer dan toentertijd. Niet dat het niet kwijt kon. Ik kan stuk.

Ik lig op mijn vloer en ik luister muziek. Ik hoor de muziek en mijn stem die deze tekst componeert. Ik denk na over, ‘van alles en nog wat’, veel vager krijg je het niet. Ik kan me veel afvragen en ook kan ik redelijk wat bedenken. Daarnaast besef ik me dat jij hier niet over nadenkt, hier niet bij stilstaat. Jij ligt niet op je vloer, luistert wel muziek, misschien niet nu, wel ooit. Ik denk aan je en ik weet dat jij niet over mij denkt. Immers zijn er andere ‘dingen’, van alles en nog wat, waarschijnlijk.

Ik sluit mijn ogen op de tandartsstoel, ik sluit mijn ogen in de trein, ik sluit mijn ogen ‘s avonds als ik op bed lig. Ik weet het verschil. Ik sluit mijn ogen; ik kan, xruti hp.ot — niet dus.

Stop de id-crisis.
Stopt het denken.

Ik kreeg vorige week een e-mail en ik besef me dat de wereld onherstelbaar is.