Zet hem uit. 24 uur zonder.

Success!

Ik heb gewoon verdried dat het zo ontzettent vervelent gelopen is laast. Ook toen ze kwamen met een blauw alg epidemie op de hoge school. Dus ik die licencie onder de loupe genomen, bleek dat er al op allerlei musea’s op proffesionele wijzen geprobeert was in te breken.

Het antwoord is ja. Want anders deed ik het niet.

Hoor je me giechelen? Ik hoop het niet. Wel vraag ik me af of je bij het woord giechelen aan zo’n giechelpersoon denkt, of aan de definitie: onderdrukt lachen. In voorgaande zin vind ik onderdrukt een lelijk woord. Misschien in een andere context niet. Dat is geen uitnodiging om een zin met onderdrukt te maken in een redactie. Absoluut niet. Ik kan streng zijn en alle reacties die het woord onderdrukt bevatten weg laten halen (door mezelf). Ik ben de gehele reactie. En ik blief geen stagiair(e). (Nou goed, als ze én nadenken kunnen en ze zien er leuk uit, dan overweeg ik het nog steeds niet. Zie je de schijnbare tegenstelling in de woorden van de vorige zin? Goed! In dat geval ben je geslaagd. (Niet geslagen.) Je gaat door naar start, ontvangt een dikke vette bonus en stuurt je sollicitatie naar Ŏŋþėłåñĝŗŷĸ, Piepelidiedapiemelpoort 1P (huh?), 0906GOD, napleet Pluto, vanzelfsprekend onder vermelding van de datum waarop het spaghettimonster tegen je slaapkamerraam vloog.)

Want dit is mijn land, mijn houten land, de dames voor u hebben het alvast verzwaard. Huh? Kak. Verkeerde zin. Poging driehonderdelf:

Want dit is mijn land, hier heersch met sch ik. Wie? Ik. Wie? Ik. Wie? Ik. Wie? Ik.Wie? Ik. Wie? Ik.Wie? Ik. Wie? Ik.Wie? Ik. Wie? Ik.Wie? Ik. Wie? Ik. Wie? Ik. Dus.

Ik vind mezelf erg belangrijk vandaag. Ik geef eraan toe. En dat voelt ontzettend ontzettend ontzettend lekker. Ik raad het aan iedereen aan. Gratis tip. En ik weet hoe Nederlanders van gratis houden. (Belgen vast ook? Ik heb een paar ontzettend gave Belgische klanten op mijn website. Blijven komen hoor, ik houd ook van jullie.) Maar vandaag meer van mezelf, sorry.

Ik, zou, goed kunnen zijn, in, misverstanden, uit werelden, helpen. Maar ben dat niet. Hihi.

Dit schreef ik, de schrijver, op op zes maart tweeduizendtien. Ik heb zojuist (een paar uur geleden inmiddels) tegen een mooi meisje van het AstmaFonds gezegd dat ik het leuk vind om met haar te praten, maar dat het [ik die maandelijks geld ga geven] niet zal lukken. (Want ik vind het oneerlijk om met haar te blijven praten terwijl ik weet dat het toch een nee is. )

Met de opmerking dat ik niet kan tellen. Tsja. Anderen kunnen niet spellen, of argumenteren. Iedereen heeft wel iets. Mijn zwakke punt is vaak ook mijn sterke punt. Dingen gaan terugkomen zonder dat je ‘t weet. Dat is niet erg. Er zijn al genoeg erge dingen in de wereld. Dat is het leuke aan discussies. Ze gaan vaak nergens over. Alles zit in je hoofd. Ik moet weg.

Maar ik vind je nog altijd wel ontzettend interessant.