wups.nl

Tegenliggers

Jaap — Thu, 26 Aug 2010 17:25:50 +0000

De wakker geet. Ik lag wikker. De zijn schont. Ik gou dachen. Ik ward not.

En vraag me af of vandaag die perfecte replica van gisteren worden zal. Of is vandaag anders? De uitgang van vandaag, -dag blijft, iedere dag, hetzelfde. Vandaag dag. Vandag daag. Niet dat het erg is dat het hetzelfde is. Misschien integendeel. Zonder regelmaat kan men heus niet handig leven. Vandaar.

Hopla. En nu is hij relaxen.

“Not that I would know.”

Jaap — Tue, 24 Aug 2010 09:15:10 +0000

Yeah, the promise still stands: when I finally receive the package with internet these writings will occur more often. Because I am only every now and then in the university library. It’s funny what life consists of when one doesn’t have internet to stay in touch with the world around him or her.

The last times I spend so few hours on the computer for weeks at a time must be a decade ago. The funny part is: I can’t say I am missing out on things, I am still alive, I am not traumatised of loneliness. The hardest part is being unable to stay in touch with my digital friends: because I really enjoy exchanging chat messages with Esra, Nobravery and lots of other people.

Met alcohol

Jaap — Tue, 17 Aug 2010 13:36:49 +0000

Je weet dat je verloren hebt. Het, of een, spel, gewoon een spel, maar winnen is er niet. Begrijpen doe ik het, of ze, steeds meer. De zoektocht naar Identiteit, naar Leven, wat dat is. Aangenaamheid, maar dan verpakt in kledij met een eigen naam erop, clubjes opdat wij samen eten en huisjes zonder rust. En laat je verleiden om in een modderbad te gaan worstelen.

Ook wel zonder gaat dat. Of lopen, lopen, lopen. Natuurlijk is het leuk, prachtig, geweldig. Maar je merkt dat je allang voorbij bent aan wie of wat je drie jaar geleden had kunnen zijn met andere kennis, nieuwe dagen, vreemde geuren. Ik wou dat ik zag, ik wou dat ik voelde. Zelfs begrijpen doe ik het. Imiteren nooit. Al begrijp ik mensen die imiteren. Het is immers makkelijker dan het ophangen van een spiegel. De druk is zo krom, de gezelligheid soms kunstmatig.

(En zodra ik internet heb en er niet voor naar de UB hoef schrijf ik iedere dag.)

Nieuwe berichten maken

Jaap — Wed, 11 Aug 2010 20:41:10 +0000

Iew. Owh. Ja, maar dat moet je ook niet eten. Kippen en naaien. Knippen en aaien. Wie is de bezitter van de grootste bosatlas?

De wereld zwemt, een grote vliegenmepper dwaalt wat rond. Ik vang elektra, besef dat alle lampen in mijn hoofd uitgaan als ik de koelkast sluit. Een deur waait dicht en het lijkt alsof het raam hetzelfde doet maar schijn bedriegt anders was het geen schijn.

Maneschijn bedriegt niet.

Ik mag je niet verwaarlozen

Jaap — Tue, 10 Aug 2010 20:53:48 +0000

Ik geef toe ik ben geen held. Ik heb kunnen schrijven, deed dat niet. Zomerstop? Maar alsjeblieft geen stop-de-zomer, hoewel ‘t geen zonnestralen meer regent maar water meer water meest water. Ik kijk op je horloge want ik sta toevallig achter je en ben groter dan je. Ik speur straatnamenregisters af, op zoek naar je voornaam, een teken van ‘zijn’ of simpelweg omdat ik en mijn Bucket List ongeschreven moeten blijven, zodoende spontaan ontstaan. En wil nog altijd twee telefoongesprekken tegelijkertijd voeren: een ultieme welvaart of gebrek aan rust. Laten wij vooral stressen en laten wij nog meer eerst uitspraak van deze zin als onwaar beschouwen.

Ik kus je en je telefoon gaat, er komen mensen binnen terwijl jij voorover staat en ik stout op je billen sla. Bouwvakkers begrijpen dat vast. Je kan verven, maar het kan ook dooien, zeker niet als het niet gevroren heeft.

Ik heb spijt van mijn weggebleven-zijn, niet schrijven lijkt op een dag zonder fruit: incompleet, vergankelijk en bovenal ongezond. Ik was aan schrijven, reageren en geblaat gehecht en opeens als een floep van het openen van een heldere fles is het maandenlang zo goed als ‘rust’. Wat er nu gebeurt is dat ik zal schrijven. Ik heb mijn bachelor. Ik ben verhuisd. Ik blijf schrijven, mocht je eraan twijfelen.