Ik mag je niet verwaarlozen

Ik geef toe ik ben geen held. Ik heb kunnen schrijven, deed dat niet. Zomerstop? Maar alsjeblieft geen stop-de-zomer, hoewel ‘t geen zonnestralen meer regent maar water meer water meest water. Ik kijk op je horloge want ik sta toevallig achter je en ben groter dan je. Ik speur straatnamenregisters af, op zoek naar je voornaam, een teken van ‘zijn’ of simpelweg omdat ik en mijn Bucket List ongeschreven moeten blijven, zodoende spontaan ontstaan. En wil nog altijd twee telefoongesprekken tegelijkertijd voeren: een ultieme welvaart of gebrek aan rust. Laten wij vooral stressen en laten wij nog meer eerst uitspraak van deze zin als onwaar beschouwen.

Ik kus je en je telefoon gaat, er komen mensen binnen terwijl jij voorover staat en ik stout op je billen sla. Bouwvakkers begrijpen dat vast. Je kan verven, maar het kan ook dooien, zeker niet als het niet gevroren heeft.

Ik heb spijt van mijn weggebleven-zijn, niet schrijven lijkt op een dag zonder fruit: incompleet, vergankelijk en bovenal ongezond. Ik was aan schrijven, reageren en geblaat gehecht en opeens als een floep van het openen van een heldere fles is het maandenlang zo goed als ‘rust’. Wat er nu gebeurt is dat ik zal schrijven. Ik heb mijn bachelor. Ik ben verhuisd. Ik blijf schrijven, mocht je eraan twijfelen.