Cirkels

Nu het uit is met de bomen,
Is een tijd van komen niet meer weggegaan.

Slome dromen geven Pieter langzaam het gevoel,
Dat dit de wereld van leven is, zonder doel.

Stortte hij zich op een liefde,
Nieuwe ogen, oude kennis, twee keer
Gooien, hogere ogen en dan de verbouwing.

Kijk daar onze meester Pieter,
Staan roken op het balkon van nummer 52,
Als sul van de vergieting.

Magnetronmaaltijden halen en vermalen,
Soms wilde hij terug naar de tijden van toen,
Maar hij kwam onder een auto en boem,
Pats,
Morsdood.

Daar ligt zijn hart, te “open en bloot” en tevens te verloederen op straat,
De buurman herinnert zich opeens ‘m nog te moeten vragen hoe het ga—ging,
Gelukkig klopt zijn hart voor niemand, dus voor niets is het te laat.

Al zijn organen op de operatietafel gaan naar: Kaat-
je.