Zometeen valt de maan naar beneden. Je hebt nog maar even. Om de idealen na te streven. Een zielig klein sentimenteel leven. -tje. Leventje. Net als beertje. De grote en kleine beren aan de hemel van ‘onze’ sterren. Al zullen ook zij vallen. We kunnen wensen. Kunnen we ook niet doen. Wensen zijn bedrog. Zij snapt niet wat de consequenties zijn als ze zich met een andere zeep wast. Zij beseft niet wat de ander denkt als de hopeloosheid touwen snijdt van snippers papier.
Warmteliefhebbers zijn niet per definitie de haters van de kou. Net zoals geen chocoladevla niet (per definitie) vanillevla is.
Zeg me dat iets, willekeurig gekozen, wél zo is. Ik barst vanzelfsprekend van alle rode draden in dit stukje. Ze worden op verzoek verkocht voor één euro meer dan de hoeveelheid geld die degene die je het eerst tegenkomt morgen bij zich heeft (in zijn of haar portemonnee heeft zitten). Ik rond bedragen naar boven af, dus 1 cent te veel wordt altijd een stuiver. Dan weet je dat alvast.
Margot
Heb je een beetje moeite met de postmodernistische fragmentatie van alles, Jaapje? =)
Natuurlijk vallen de sterren: je kunt moeilijk verwachten dat ze voor altijd op hun plek blijven. Everything moves. Wat wil je met iets dat wél zo is? Wat heb je daaraan?
Als je een vallende ster ziet, doe een wens, en vergeet 't weer.