Op het bankje in de avondzon bij ‘t kanaal. Alle frisse kleuren aan de horizon plaats zien maken voor grauwe massa’s van de enige donkerte. De fiets op de standaard naast de bank op de zandweg. De fiets op zijn standaard naast het bankje op het zandweggetje. Je zit en je kijkt. Je komt ergens vandaan en gaat ergens naartoe. Zoveel momenten, zoveel gedachten. Sprakeloos maar aangetast door de tijd en de herinnering. Doelloze sporen in dat zand. Of niet.
Chaos chaos chaos. Wat moet ik hiermee? Relatief. Zinnen die niet afgemaakt zijn maar halverwege stopten. “Shit.”
Nicole
Weet je wat zo gek is bij jouw stukjes? Ik kan het echt tien keer lezen en toch elke keer iets anders vinden wat me aanspreekt :)
Bregje
Ieder stukje blijf ik maar weer lezen en ik weet nog steeds geen passende reactie.
Jaap
Thanks :-) (Er is een beetje een enorm contrast tussen de eerste en de tweede alinea, daarom is het denk ik moeilijk iets concreets erover te zeggen.)
Margot
Ja, dat contrast is fascinerend =) Ik krijg bij allebei een heel visueel beeld in gedachten. (Ik merk de laatste tijd dat ik dingen vaak visualiseer). Ik moest denken aan een tornado. De eerset alinea bevindt zich in het windstille oog van de storm, de tweede alinea wordt ineens alle kanten op geslingerd.
Ja, fascinerend =)