De bodem, die is slap

Dagbladen knikkeren als verstekelingen van regen en zon de brievenbus vol. “De bodem van de pizza is slap.” Ze worden eenmalig gelezen om als grofvuil in de papierbak te belanden met die van andere drukkerijen en die van andere data. “De bodem is slap.” Daar is hij dan. “Zeg, nog even over de pizza: ik vond de bodem wel een beetje slap.” De verlosser. “De bodem van die pizza hè, die was best wel slap.” Het is Hij die Het papier komt ophalen. “Nog even over de onderkant van de pizza, die was behoorlijk slap” Net op tijd, volgende week zou het blikken jubileum van het onderste papier gevierd worden. “Had ik al gezegd dat de bodem van de pizza slap was?” Vernietigend en verwoestend.