“With great moustache comes great responsibility.”

WC-deurtekst @ RU. (Stiekem geinspireerd door Suushi!)

Hallo wereld! Daarna was het tijd om een banaan te eten. Geen bananensap, hoewel het gezelschap naast me erbij schreef: ‘oeh lekker’. Hallo banaan!

Dit is het einde van de banaan.

Al heb ik het toiletcitaat even nagezocht, en het is natuurlijk gejat:

Er valt muesli uit de hemel. Gooi je kapje af en voel. Voel de afgewassen afwas drogen door de lucht. Op naar smerig opgewarmd mensenvoer uit de mensa. ‘Jippie’ heet het eetproces. Genieten. Omdat wij wel maar zij niet. Niet eens stromend water, zij dan. Ik moet altijd eerst een kraan zoeken. En maar zeuren over een tweede studie.

O ja, even iets heel anders: ik weet helemaal niet meer of ze nog bestaan.

Zoveel nutteloze dagen zijn voorbij gegaan. Zoveel nutteloze dagen, tussen toen en nu. Dagen waarin ik niets gedaan heb. Niets dan een spelletje, een wandeling of tien boterhammen om ten slotte een eerste en laatst avondmaal van die dag naar binnen te floepen. And it makes no sense. It makes no sense.

Ik heb een aantal geweldige mensen leren kennen en ben ze weer uit het oog verloren. Ik heb een aantal niet zo geweldige mensen leren kennen en ben ze goddank uit het oog verloren. Maar gelukkig ook een stel geweldige mensen die bleven. Misschien heb ik wel niemand leren kennen. Niemand, maar mezelf des te beter. Stapje bij beetje en stapje bij beter.

Ik heb prachtige muziek gehoord die definitief een plaatsje op mijn nog niet overleden iPod mini hebben verdiend. Ik heb minder prachtige muziek gehoord die ik niet eens op mijn computer hebben wil. ◊ Ik heb mooie films en televisieseries gezien. Series die me iets leerden over het leven en hoe ik er mee om kan gaan. Films die me even wegvoerden van de dingen van die dag en me al dan niet geweldloos meevoerden naar een andere werkelijkheid. Al heb ik ook slechte films gezien. Net als ieder ander.

Ik heb tentamens gehaald en gefaald. Ik heb makkelijke tentamens gehaald. Ik heb moeilijke tentamens gehaald. Ik heb op makkelijke tentamens gefaald. Ik heb op moeilijke tentamens gefaald. Bovenal heb ik tentamens gemaakt die me geen fluit konden schelen.

En ik ben nog steeds op zoek. Naar meer. Naar veel meer. Naar nog veel meer. Naar onbeschrijflijk veel meer. Veel meer mooie muziek. Nog meer mooie films. Meer gave mensen. Uitdagende tentamens of toetsen. Een grotere hoeveelheid ervaringen op mijn naam hebben staan.

Wat doet dat muntje van één cent in mijn tas?

Dus de studentenmongolen die na twee of drie jaar maar het kleinste deel van hun studiepunten hebben weten te halen en overstappen naar een andere studie, hoeven ‘uiteraard vanzelfsprekend slechts louter’ het normale collegegeld te betalen. Ben je echter lekker slim en loop je nominaal maar blijkt tijdens je studie dat het niet helemaal je richting is en wil je daarna een andere bachelor doen? No way! Dat maken wij als overheid minstens tien keer zo duur, want we mochten eens hoog- én breedopgeleide mensen hebben. Krom Nederland op zijn best.

“Plasterks voorganger op hoger onderwijs, toenmalig staatssecretaris Mark Rutte, wilde het instellingscollegegeld vooral voor langzame studenten laten gelden.” (Bron: NuBijlage.nl) Dat is toch ook veel logischer?

Tramtatam, de wet is aangenomen (klik) dus volgend jaar is het over & uit. Of ik vraag gewoon mijn Bachelorexamen niet aan bij de TU/e terwijl ik al wel al mijn vakken heb (en blijf ook daar ingeschreven dus), want dát mag wel. Stelletje overheidsmongolen. In plaats van dat je een solide regeling bedenkt.

Voor de lieve lezers die ik overgehaald heb en in de illusie zijn dat ze een verandering kunnen maken: stopplasterk.nl. De mensen die dat niet denken mogen voorgaande zin als trieste reclame en propaganda beschouwen.

Wat nou als we alleen zijn. Alleen, en de blaadjes vallen deze herfst niet meer van de bomen. Ik heb iets helemaal niet Jaaps gedaan gisteren. En toen heb ik minstens een minuut lang gelachen. Omdat de grens voor eventjes verlegd was. Maar zou ik het vaker doen dan zou ik de reacties erop gaan herkennen, weten wat wanneer en waar, bovendien mijn anonimiteit in de verlegenheid brengen tegenover de ongeïnteresseerde getroffenen. Niet dat het slecht is, maar het zou de schoonheid verliezen.

Zullen we duiken?

Nu de donderdagavond gisteren voorbij is gegaan weet ik pas echt wat letterlijk blind vertrouwen is. Het is op een manier heel ontspannend om je stappen niet zelf te leiden maar een ander dat voor je te laten doen en slechts volgeling te zijn. Meeloper zou hier een misplaatste benaming voor zijn, want meelopers kijken. We konden niet zien.

Ik houd van nieuwe, leuke en leerzame dingen. En dát was het! Niet dat wás het, want dat was het niet want er komt nog meer, vandaar dat het dát was. Ik houd van dingen die kloppen en dingen die rustig zijn. Ik houd van flauwe grapjes en serieuze gesprekken. Ik houd van de wereld om me heen (wellicht op één wereldje na). Ik houd van het leven.

Een theorie van | duizenden | mensen spreken lof.
Kent geen mens op | een gehoor | hoort op ‘t hof.
Luist sluipend | richting oor | niet meer stof.

Ik ben toch verdorie geen tamagotchi? Mijn poep kan ik immers zelf opruimen, en ook eten gaat me ‘selfztandig’ af. Maar heb ik dan geen liefde nodig…?

Wat ging er door je heen toen je zowel aan mijn haar als die vergelijking trok? Alsof jij niet aandachtsgeil bent. Jij wil ook alleen maar aandacht en aandacht en aandacht en dan vooral de bevestiging van hoe leuk je wel niet bent. En ik snap het best. Mensen zijn kuddedieren en meemaken is één, maar vertellen wat je gedaan hebt is minstens net zo belangrijk. Want hoe leuk is een ervaring eigenlijk als het aan niemand te vertellen is. En ach hoe graag laten we dan wel niet blijken hoeveel we doen en hoe druk we wel niet zijn met leven. Je mocht eens stilstaan en echte plannen maken. Nee, daarentegen laten we ons leiden door de mobiele telefoon en tweedehands oppervlakkige plannen in een kutkroeg alwaar we tegen het o zo bekende ruilmiddel andermaal nog eens vies bier naar binnen kletteren. Hoezee voor de massa!

Hallo? Ben je er nog? Je bent weg. Praat dan? Ga dan! Waar ben je? Ik zie je niet. Ik hoor je nu ook niet meer. Hallo? Hallo? Waar zit je dan? Je bent vertrokken? Je bent vertrokken. Ach, ik was ook gegaan als jij ik was en ik jij.

Yesterday morning I made about thirteen traffic violations to get to my class on time. I rode my bike on pavements, on traffic routes only for cars and the more obvious: red signs. I know Eindhoven pretty well so I did not do anything dangerous. I just didn’t feel like waiting behind twenty people moving their feet in slow motion.

So, let’s calculate what would happen if I was caught doing my naughty cycling business. Here’s the list:

There is an advertising campaign which recalls people of their unaware antisocial behaviour. But I was not being that. I was very aware of my antisocial behaviour, but it was needed at that time to be on time. Very simple.

Elleboogjesmacaroni in de Swirl verveelde de vrijetijdszangeres bij het uitlepelen van het fruitvolle ijs. Hoe komt een dakloze aan een Volkskrant? Ze deed de badkamerdeur al van ’t slot alvorens ze proper aangekleed was. Een invitatie voor die onbesproken gevoelens van lust. Maar hij kwam niet binnen. Een groeiboekje dat niet bijgehouden is. Waar gaat ze heen dan als de thee getrokken is?

WAAAAAAAAAAROM.

Och. We kunnen alles.

Wat heb jij vandaag geleerd?

Uitspraken over wat wij uitspraken toen we uitmaakten wie het uitmaakte. Ik ben geen taalkundige. Stront aan de knikker is voor knikkerende kleuters die hun ballen door de schijt rollen, niet iets voor de grotemensenwereld. (Dat is één woord lieve schat. Grote mensenwereld betekent dat de mensenwereld groot is, grotemensenwereld gaat over de wereld van ‘volwassenen’.)

Zie de muizen dan korrels stelen van vergif. Zouden daar meer ingrediënten inzitten dan in mijn ontbijt? Ik twijfel eraan, of betwijfel het. Ik kan alle woorden kiezen, als ze maar beschrijven wat ik zeggen wil, of wil zeggen. Maakt uit waarin ik de volgorde zet? De oelewapper van de tegenoverbuurman denkt van niet want hij zet zijn fiets niet op slot. Misschien is hij lid van de Staten-Generaal. Haha.

Nu ga ik slapen. Doei.

Zoals niet eerder bekend was gisteren de. Toen ik aankwam op. Wauw, wat. Vervolgens gingen we. Ik gaf haar vijftien minuten, maar. De combinatie 89 zit niet in. Daarna verplaatsten we. Weer een ander uitzicht over. Je mag je jas aan. Niets kan meer dan 50.

… over foto’s & video, filosofie & relativie, oudheid & nieuwheid, gaten in het oor & in de taal, typen & piepen… Maar géén rode bossen, kamelen, vainilla of munten.

Ten slotte een rijdende trein die. Vuurwerk achter. Liepen mee met. Samenvattend:

“Natuurlijk gingen we absoluut.”

(Bedankt Suushi.nl voor de helft van het hele verhaal. Ik had haar graag bedankt voor het hele verhaal, maar dat zou ik haar voor meer dan 50 bedanken en dat kan niet. (Oké dat is maar halfwaar. Maar je hebt ook maar de helft van het verhaal meegek.))

Relativisme. Opeens zag ik het. Relati-vis-me. Relatie, vis me. Dat zelfs in verborgen semifilosofische woorden de liefde verborgen zit. Ik haat “alles is liefde” want oorlog is louter geweld. (Al vechten ze natuurlijk weer voor de liefde. ‘Kak.’) Dus dan relativeren we de alleenzaamheid maar weer, op weg naar… Waar naartoe op weg eigenlijk?

Ik zit gewoon muurvast. Ik heb geen lef en jij bent bezet bovendien. Al zit je geen dagen op de plee, toch ben je bezet. Ja, die liefde. De liefde kan misschien wel alles. Laat jij je ook onderzoeken? Zeg maar welke hoeveelheid bomen ik planten moet. Ik gooi zo een bos in je tuin, als dat is wat nodig is. Niet hier ben je. En dat is alles wat je nu even bent, niet hier.

Want we haakten elkaars armen in elkaar. Ik linkshandig aan je rechterkant en jij dat allemaal omgekeerd, zo konden we allebei schrijven terwijl we elkaar voelden. En we vonden uit dat er een leemte in de Nederlandse taal was: er is immers geen naam voor de binnenkant van de elleboog waar we elkaar raakten. (Ja goed. Elleboogholte, maar deze staat niet in dat dikke ding van Van Dale. Punt.)

Limitless. Ik wil je woorden en toch ook weer niet. Het echoot en het echoot maar niet meer in mijn oren. Een halve zak drop. Kijk naar wat ik doe. Weet de valkuilen, bedrijf slechts onderwijs. Stop je tong in magnetronmaaltijden en ruik vanille-ijs. We noemen dat in mensentaal een bosaap. Met een paardenbek want jij kan meer dan één dier tegelijk zijn, mongolenmens. “Je doet niet meer mee” als het aan Jan-Jaap van der Wal zou liggen. Al vanaf je eerste woorden niet. Of de eerste portemonnee die je opentrok.

Ze maakt plaats voor de winter
Haar lichaam draagt betekenisloos lauwblauw
Haar hoofd de koele rondes van vriesgrauw

Ze was ooit kleurvol met een lach
De verandering kwam plots die dag
Een simpele ochtend in november
Bracht overdonderd grijs voor pastel

Ik weet niet meer wat waar waarom
Anders nu is alles stom.

(18 november 2008)

Hoe gaat het met je? Ik weet het niet. Het interesseert me niet meer bovendien. Haha! Lachen om je onzekerheid te verbergen, heerlijk. Ik ben A en jij bent B. Ik ging weg C in en jij D. Er is geen contact meer. Boe-ba-beu-botsing. Ik denk niet meer wat als maar wel denk ik zou je ook nog eens aan mij denken? Want nu je je niet meer op de wereld van mij verbergt is het weg met een zachte g.

Mensen! IK schrijf geschiedenis. Zet dat maar in het boekje met aantekeningen. In je agenda of op voorhoofden van passerenden. Schrijf het op de muren en kerf het in treinen bovendien.

Aan iedereen die ik heb laten glippen: sorry! (Aan iedereen die mij heeft laten glippen maak ik niet meer woorden vuil dan de zin die je nu leest, ha!)

Als je het van de wanhoop verliest. Als jij al mijn slimme streken kent. Als de liefde haar ware gezicht toont. Als je niet meer bladert in het album met portretten. Als de straten lijken te huilen. Als deze strijd gestreden is. Als de blik van haar ogen de kleur van de dag veranderen kan. Als morgen de postbode mijn huis weer vindt. Als we elkaars ergernissen lezen. Als ik niet weet wat je zo ver heeft gebracht. Als je lippenstift naar Coca-Cola smaakt. Als ik denk dat had altijd van ons moeten zijn. Als je zachtjes door m’n haar streelt. Als je me vergeeft dat ik hardop al die passen tel. Als het verleden geen zekerheid geeft. Als ik alles was wat jij was. Als we vanavond naar ons lievelingsrestaurant. Als ik die niets wist zeker weet wat nu moest. Als jij mij beter dan ik weet. Als zélfs je naam mooi is. Als ik in je ogen zie: je wilt weg. Als water de glans in je naam vervaagt. Als je anders trouw bent.

Dan moet je de muziek uitzetten.

PpAaQqFfJjKkIiGgUuXxHhRrLlSsOoWwCcEeDdBbVvYyTtNnMmZz

Het alfabet husselen. Alsof jij wel weet waar je mee bezig bent. “Ben je volgende week vrij?” is een vraag die je onthouden moet, precies in deze vorm. Want ik ga hem hier nog een keer stellen. En dan zijn de gevolgen niet te overzien. En dat meen ik. Totdat je erachter komt dat ik toch een persoon van weinig woorden ben.

Dagbladen knikkeren als verstekelingen van regen en zon de brievenbus vol. “De bodem van de pizza is slap.” Ze worden eenmalig gelezen om als grofvuil in de papierbak te belanden met die van andere drukkerijen en die van andere data. “De bodem is slap.” Daar is hij dan. “Zeg, nog even over de pizza: ik vond de bodem wel een beetje slap.” De verlosser. “De bodem van die pizza hè, die was best wel slap.” Het is Hij die Het papier komt ophalen. “Nog even over de onderkant van de pizza, die was behoorlijk slap” Net op tijd, volgende week zou het blikken jubileum van het onderste papier gevierd worden. “Had ik al gezegd dat de bodem van de pizza slap was?” Vernietigend en verwoestend.

“Omdat het kan.”

Gepasteuriseerde halfvolle melk.

Water, plantaardige oliën, vetten, yoghurt, gemodificeerd zetmeel, calciumzouten, emulgatoren (mono- en diglyceriden van vetzuren, zonnebloemlecithine), zout, conserveermiddel (kaliumsorbaat), voedingszuur (citroenzuur), aroma’s, vitamines (E, B6, B2, B1, A, D, B12), kleurstof (bèta-caroteen).

Varkensvlees, varkensseparatorvlees, water, zout, soja-eiwit, aardappelzetmeel, stabilisatoren (E407a, E450, E451), kruiden, specerijen, dextrose, gehydroliseerd plantaardig eiwit, gedeeltelijk geharde plantaardige oliën en vetten, zuurteregelaars (E325, E331), varkenseiwit, antioxidant (E301), conserveermiddel (E250).

Suiker, plantaardige olie, magere cacao, weipoeder, verdikkingsmiddel (johannesbroodpitmeel), emulgator (sojalecithine), aroma.

Glucose-fructosestroop, roggebloem, water, rozijnen, suiker (parelsuiker), plantaardige oliën en vetten, rijsmiddelen (natriumbicarbonaat, zuurnatriumpyrofosfaat), specerijen en aroma.

De gevangenis kende misschien alleen getekende tralies. Waar word ik dan heen gestuurd? Is de werkelijkheid niet meer dan een waanzin aan illusies overgoten door onzekerheden en angst? Ik wil zo graag weten maar ik weet niet waartoe.

Wist je dat je altijd bezig bent met één van de vier basisactiviteiten, te weten: slapen, eten, werken, ontspannen. En als je van één van die activiteiten naar een andere gaat dan ben je onderweg. Met andere woorden, ik heb, op 10 september 2009 op twintigjarige leeftijd, één transitie en vier toestanden nodig om ‘het leven’ te beschrijven. En ik ben bijster benieuwd naar hoe ik daar over jaren over denk. Dáárom leg ik het vast, mocht het je nog niet duidelijk zijn.

Ze bestaan nog!

Jaap loopt naar een balie en legt de in te leveren voorwerpen op de toonbank:

“Deze boeken staan als vermist in het systeem. Hoe lang heb je ze al?” (Met de opmerking dat de vrouw onvriendelijk ging kijken.)

“Ik heb ze ongeveer twee weken geleden geleend hier, en in de boeken staat dat ik ze tot elf september lenen mag…”

Only at the TU/e.

De wereld draait niet meer. Hij is gestopt. Staat stil. Toen je blik de mijne kruiste. Ik denk aan vroeger, hoe alles toen nog zo onbeduidend simpel was. Ik zit en opeens: een vreemd moment van déjà vu. Alsof ik het allemaal al eens heb meegemaakt, misschien ooit gedroomd. Maar als dat zo is dan is dit juist mijn kans om dingen vooraf te veranderen. De afloop te veranderen, terwijl hij pas voor de eerste keer bewust geschreven zal worden.

Ik wil tijdreisparadoxen beleven. Voor het gevoel van controle. Dat ook ik er toe doe. Al ga ik zo gigantisch morsdood over zestig jaar, dat doet er nu natuurlijk nog niet toe.

Maar om even iets anders aan te snijden, met hét argument dat alle anderen argumenten overtreffen zal: ik doe dan ook een kutstudie (een excuus voor alles). Mocht de lezer nu denken dat dat mijn persoonlijke mening is: dit is een algemene bekendheid op de TU/e, en zelfs de cabaretiers zeggen het tijdens de Introductieweek. Misschien is het wél waar.

Voetstappen in het zand. Honderden. Tussen de handdoeken en het water. Het spoor van links al uitgewist door een waterstroom naar boven. Rechts onherkenbaar tussen alle andere stappen.

Een halfleeg waterflesje. Hoe lang blijven de afdrukken van je mond op die rand zitten? Ik bewaar wekenlang, dát flesje.

Toen je weg was en ik zitten bleef werd het donker en zat de afdruk nog steeds in de liggende handdoek. Totdat de vloed ook mij wegspoelde. Pas toen was het ‘tijd’ om te gaan.

Uiteraard, meneer of mevrouw Quest. De combinatie van deze twee woorden prijkt op de voorkant het septembernummer. Bestaat er dan ook zoiets als ‘slecht genot’? En als dat bestaat, wat is dat dan? Is dat genot vinden in iets slechts, zoals anderen niet in hun waarde laten of ze schaden? Ik weet het niet. Het neigt mijns inziens naar een pleonasme, omdat ik me geen vorm van slecht genot kan voorstellen. Genot is toch (vanzelfsprekend) iets lekkers, iets goeds? Anders zou ik het geen genot noemen. Of vergeet ik de inachtneming van een belangrijke variabele?

Wie het weet gaat het zeggen!

Je mailde altijd in het Latijn. Ik sprak mijn talen niet, of in ieder geval niet die. Soms probeerde ik een stukje te vertalen, maar het ging altijd mis. Mis, of er nou schien of communicatie achter stond, deze situatie verkeerde altijd in dat ongewisse. Ooit was er dan sporadisch dat Nederlands teken van leven. Al was het maar één zin, ik wist dan weer: je bestaat.

Daarna ging het over. Mijn woorden waren op. Ik wist niet wat ik nog aan ons toevoegen kon met mijn filosofisch gebrabbel en geblaat. Het ging nergens heen, het kwam nergens vandaan. Ik kreeg geen koekjes meer bij wat ik zei.

Ik weet dat ik het was. Maar er was geen toekomst waarin wij ons beiden op ons gemak voelen zouden. Zonder de twijfel. Daarom. Ik wil geen spijt maar je weet hoe het gaat als al het andere mislukt en jij dan toch het dichtst bij van allemaal was.

The following audio recording was part of a fictional assignment for a fictional course on a fictional university in a fictional life. It has been said that it was minimalistic but direct. It is in Dutch nonetheless. It makes no sense. It could be part of a SIRE advertising campaign, but it is not, in case you were wondering. Again, don’t try to interpret or give any meaning to the combination of words spoken below. They are merely random, though it follows basic language rule. The combination of sentences do not lack coherence.

I warned you.

Hoe haar haren waaiden in de wind. Ik weet het nog allemaal zo goed en toch ook weer niet. Na al die maanden zie en sprak ik haar weer en er is niets anders. Nu zijn er anderen die de omgang met me kennen. Niet als wij toen, maar wellicht een begin. Een begin van grappigheid, en wie weet ooit nog passie. “Dat moet groeien”, schreeuwen de zielen aan de andere kant van de berg. Ik geloof dat niet want moeten impliceert een verplichting en ik wil met of zonder haar vrij zijn. Kunnen melden dat we vandaag de andere kant op rijden omdat we het hier nu wel gezien hebben.

Je toetst op een telefoon en aan de snelheid te zien doe je het te vaak om het comfortabel te laten zijn voor je vingers. Doe die doppen dan uit je oren en luister naar me. Observeer de apen om je heen en lach om wat ze doen of juist laten. Jij zit in je eigen wereld. En voor het grootste geluk moet je er misschien blijven.

Ik ben dat wat ik wilde schrijven compleet kwijt. Waarom ontstaan alle goede ideeën voor stukken tekst dan ook onder de douche waar men niet schrijven kan behalve op die glazen deur waar het binnen honderd seconden van verdwenen is.

Dus dan moet men het vandaag stellen met nietszeggende tweedehands woorden over een idee dat de schrijver vergeten is. Morgen beter!