Pas toen we verslagen op de grond lagen beseften we het. De gemiste kansen van vroeger. Alle momenten. Alle tijd die aan ons voorbijgeschoten was. Als een vallende ster in die hemel. Ik wou het graag overdoen. De kennis vooraf tot m’n beschikking hebben; niet dat ik er iets nieuws van leren zou. Wel dat je die kansen anders invullen zou. Nog meer en meer en beter. Omdat de meeste kennis toch maar nutteloos is.
Zo een gedachte schiet van tijd tot tijd door je hoofd, totdat je weer teruggaat naar de alledaagse stress en bezigheden. Dan participeer je weer volop mee in het leven en kun je lekker door. Maar wat nu als stilstand geen achteruitgang maar reflectie is, en die reflectie voor vooruitgang zorgen kan?