Vandaag is een dag die jij nooit vergeten mag. Dit schrijf ik nu, op deze zondag de 23ste van augustus 2009; de enige die er bestaat. De enige die vandaag bezig is en alweer over de helft. Toch vergeet je hem. Want vandaag gebeurt er niets. Helemaal niets. Vandaag gebeurt er helemaal niets. Over vier dagen kun je je moeilijk nog herinneren wat je als avondeten had die dag. Over een week weet je nauwelijks nog wat je droeg of hoe laat je opstond. Wat je deed precies. En over een maand of wat is alles weg. Alles. Al je herinneringen aan deze dag: weggezogen over een paar maanden. Alles verdwenen. Floep. Omdat deze dag zich niet onderscheiden heeft van de rest.
Welkom bij het leven. Waar de dagen zich rücksichtslos respectloos aansluiten bij de voorgaande. Misschien al wel wachtende op de volgende van een dag. Sommige dagen en momenten blijven je bij, maar vandaag is niet zo’n dag. Ze noemen het weekeinde, vandaag specifiek zondag en in je leven maak je er ruim vierduizend mee. (En als je van zestig jaar ‘bewust’ leven uitgaat ruim drieduizend (15-75).) Dat zou deze zondag als 0,03 gevolgd door een oneindige hoeveelheid drieën procent van al je bewuste zondagen maken. En alle zondagen deze maand (de andere zondagen van je waren immers ook niet noemenswaardig) toch één duizendste van je leven.
Tot morgen. Prettige dag verder!
DDG
Brr, eigenlijk best een onheilspellend stukje, vooral omdat het zo klopt; we vergeten de dagen die zo voorbij gaan zo makkelijk. Zonde eigenlijk.
nobravery
Waar, en niet waar. Want hoewel ik niet de datum zal koppelen aan mijn herinneringen, en ook niet zal onthouden wat ik aanhad of at, zal ik volgend jaar wel weten dat ik bezig was met inpakken en opruimen voor het studiejaar weer begon. Je weet wel íets.
Maar erg deprimerend verder. Zo praten m'n ouders ook (wil je zo klinken als m'n ouders? :P). Ik vind het heerlijk: leuke dingen doen en ze eventually weer vergeten. Er is al genoeg om over na te denken in mijn hoofd.
Kris
Als je het zo ziet, kun je ook stellen dat heel je leven er eigenlijk niet toe doet. Want het jaar 2009 is geheel in de vergetelheid geraakt in 2409. En in 2409 weet echt niemand meer wie ik ben geweest. Ook dingen die vergeten worden zijn belangrijk en doen er toe. Maar die dagen en de mensen hebben wel hun spoor achtergelaten.
Hmm, ik kan niet heel goed duidelijk maken wat ik wil zeggen. Ik denk dat m'n uiteindelijke conclusie hierop eigenlijk 'C'est la vie' is.
Jaap
Allereerst: jullie hebben allemaal gelijk. En het is inderdaad heerlijk om leuke dingen te doen en ze te vergeten.
Maar ik vind het dan ook juist zo mooi om te denken over wat dat geluk dan precies is; als we toch vergeten. Maar dat zal wel die wijsheid die met de jaren komt zijn en niet iets wat je van vandaag op morgen (haha!) te weten komt.
Mina
Geluk is dan maar een momentopname. Verder wacht ik ook maar op de wijsheid die met de jaren komt.
Er was trouwens een keer een vrouw bij Oprah die alle dagen uit haar leven nog wist. Ze wist precies wat ze had gedaan op elke dag vanaf haar zesde jaar of zo. Maar ze was daar niet helemaal gelukkig mee.
Maar jij hoort je wel de dagen vanaf het begin van je log te herinneren?
Jaap
Het is prettig om het na te lezen achteraf en te weten dat ik er was: dat er iets geschreven is. Dat ik ze niet gewoon zomaar voorbij liet gaan, maar schreef. Ik weet "het" echt niet namelijk, maar zolang ik het niet weet vind ik het een waardige aanvulling. (En misschien ook nog als ik het wel weet ;-) )
Mina
Wat dan eigenlijk opmerkelijk is, is dat schrijven je dus een gevoel geeft dat je er was. De dingen die je op die dag zelf hebt gedaan zijn dus eigenlijk minder belangrijk dan wat je schreef.
(Is goed hoor, wat betreft het mailtje :))
Esra
Zondag 23 augustus 2009 zal de dag zijn van de zonsondergang op een boot. Dus stond ik om half 6, engelse tijd, op.
En op zondag eten we altijd friet.
Maar verder heb je wel gelijk en dat is best eng. Het is nog veel enger om te leren waarom het allemaal zo gaat want je wilt niet die machine zijn uit de boeken.
Maar je bent het toch. Een machine die zelf denkt dat hij vrij kan denken. Maar stiekem hangt het allemaal af van een paar chemische reacties.
Ken je "Het leven uit één dag" van A.F.Th. van der Heijden? Daar is alles anders en toch zo hetzelfde.