Ja

Ik wil geen leugens meer. Van stoer doen hoe we zijn of wat we ooit eens waren in een tijd hier ver vandaan. Van wat als en evenzo wat als als je net zoals haar. Wat ooit slim was is nu dom geworden, of dat altijd al geweest. Schreeuwen misschien. Zo hard. Wat als dat kon. Wat als niemand het zou horen. Middenin het bos. Zomaar. Plots. Opeens.

Ik mis de leugens. De antiwaarheid op een stereoinstallatie van onbegonnen zwaar werk. En hoe we elkaar dan voort zouden duwen door de zoute zee op wielen. Dat we roepen, dingen van gestructureerde chaos. Waarom. Alleen het waarom. Omdat waar te mooi is om te zijn? Spreek geen woorden van onbezonnen desinteresse. Ik doe ook alleen maar het verprutste Nederlands van tiradeloze verloedering.