1: En dan ga je uit elkaar

Het besluit harerzijds was plots. Alsof springtij me meevoer op de normaliter kalme Neerlandsche zee. Ten ondergaande bladerde ik door onze digitale fotoalbums. Voelde slechts de geruisloos woekerende pijn van een nare stilte van niet meer bij me zijn. Dat ze geluk zonder mij vinden kan. Vreemde handen haar lichaam betasten mogen. Ik die niet meer in haar leven behoor, het missen dat wissen worden moet. Tevergeefse pogingen tot doorgaan. Door naar wat gaan dan?

De dagen des levens verdoofden alleen tijdens comateuze weekeinden. Nooit op de simpele werkdagen. Of de gemakkelijk op te warmen eenpersoonsmaaltijden van zogenaamd welzijn. De Wereld Draait Door op tv. Cru, als je eigen leven aan het doordraaien is. Doordat de meeste activiteit en het verdomde denken samen door een deur past, nooit was het de soelaas.

En dan opeens is er een dag. Een dag waarop men ’s ochtends wakker opstaat. En alles anders lijkt.