An end of times…

Het begon allemaal met een filmpje. Een seconde of dertig van gruwel. Al snel raakte de videosite overbelast en het filmpje werd van de website gehaald. Maar voor iedere webpagina die op zwart ging kwamen er twee bij die het filmpje ook aanboden.

Lichte pianomuziek streelde zijn oren. Met ogen dicht genieten van fantastische muziek. Tezamen met een kwart zak drop en een glas sinaasappelsap in de nog jonge lentedag was het een poging tot puur geluk.

Google kon het niet meer censureren en zoals een heidebrand op een warme zomerdag al het gras om zich heen verbrijzeld, zo ging dit filmpje van scherm naar scherm, om de onwetenden van de middag ongekend onplezierige onvatbaarheid te bezorgen.

Het glas was leeg en inhoud van de zak naderde alweer de bodem van zijn maag. Het te lezen artikel lag nog dicht op het bureau. Te wachten op de vingers van. Te wachten op opengaan. De mobiele telefoon ringelt. Of de hij-figuur uit dit verhaal het filmpje uit de eerste en derde paragraaf al gezien heeft.

Het is ook niet dat ik het allemaal weet.