Boze blikken bij het zebrapad

En ik snapte het niet. Als je toch weet dat je je leven lang voorrang zal moeten verlenen aan voetgangers bij het zebrapad, wat is dan de zin van jezelf er in een blik met vier wielen over opwinden?

Ik gaf mijn voetbalkaartjes aan het blonde jochie bij de Albert Heijn, je kan ze immers niet altijd verscheuren. Hij zei niets eens meer dankjewel. Een paar uur later tikken er twee negertjes op m’n raam. Ik loop naar de deur en doe deze open. Of ìk voetbalplaatjes heb. Nee. Als je alles van tevoren  weet…