De maand januari van het spiksplinternieuwe en nog nooit eerder vertoonde 2009. Het was de maand van allerlei nieuwe en oude dingen. Het grootste gedeelte was de fascinerende tentamenperiode natuurlijk. Maar het was ook de maand van de sneeuw.

Begin januari ben ik ongelooflijk hart op het ijs onderuit gegaan. En net toen ik weer was opgestaan viel ik nog een keertje, zij het iets zachter. En nu alle ijzel en sneeuw weg is, komt het ook nooit meer zo terug. Verloren, voor altijd. Soms wil ik die sneeuw en het vriezen van toen weer terug. Ik zou het anders doen en er anders mee omgaan. Voorzichtiger en sterker zijn, maar het is te gemakkelijk praten als je de zwakke plekken in het ijs van tevoren kent.

Zie de huizen hier toch branden. Van welvarende genegenheid. Ik zing zacht een lied van Coldplay, oefen te zeggen dat het me spijt. Spijt ja, van alles wat ik niet heb goed gemaakt.

Ik kijk de mensen. Zie mezelf er natuurlijk niet tussen staan. Denk aan alle wensen die ik heb tenietgedaan. Zacht fiets ik terug naar vroeger, ga je mee dan?

Dan kunnen we leren van elkaar. Van dingen die we nog niet en nooit wisten. Van ervaringen en mogelijkheden. Van alleen de ongekende onzin van het besef en de illusie elkaar werkelijk te kennen. En tenslotte tezamen lekker zinloos geen omarmde geschiedenis schrijven.

Ik hou van je.

Zien dat wat je doet totaal geen betekenis heeft. Geen relevantie in het leven heeft, laat staan in de hypothetische andere die je zonder kennis van deze meemaken zal.

Daarom lachen we het weg. Soms huilen. En te vaak het denken. Niet dat ik niet tevreden ben. Integendeel.

Omdat we ons verkeren in gedachten van illusies dat we iets kunnen veranderen. En we veranderen ook. Wijzelf, zij die om ons heen, bovenal de wereld waarin we leven. Maar is hoe of wie we zijn, stiekem niet slechts wat kronkeltjes van ons brein?

obscuur lees ik wetens van
ze liegen opzichtig

zo blader ik door de dagen
de uren die zo maar leven maken

op jacht naar die tweelingziel
maar we slaan het leven na

het is doorwetend evident
dat het niet vol maakt zijn kan

ik wil geen voltooid verleden tijd

Acht liter cola vervuilde de magen die avond in december. Aan de overkant van de straat speelde boxen de weinig diverse elektronische muziek, waar de genodigden zich echter kostelijk mee vermaakten. Zij hadden immers meer dan acht liter, hoewel niets van dat alles iets van cola.

Retrostijl spelen ze de kroeg
Bedansen de verworven dranken

Doen spiegelloos heel de nacht gek
Treurloos starende voor ons uit

Aaps vullen we ons als hobby
Geen kans voor bedorven weten

Kan slechts kijken naar wat ze zijn
Wil de benen van de dans vernielen

Het is de eenzaamheid, het verlangen. Het is de onzin of een slap aftreksel van alles dat ooit realiteit was in een wereld die we niet meer kennen. Het is het verloren gevoel van desoriëntatie na een busreis tot een vreemde stad in een nog veel vreemdere taal. De leeg geraakte portemonnee door de snoepautomaten op het perron. Het zijn de leugens van ongeïnteresseerdheid en de laatste ronde.

Maar de gebroken pijn van het octrooi dat je nooit bezitten zal. Dat ze ’s ochtends wakker wordt en gelukkig is, maar jij het niet bent die naast haar ligt.