Appelflapdrol
Subtiel schoonmaken.
Sta op een perron en heb geen weet van. Ik voel iets met klank in mijn oren echoën en weet dat dit zoiets is wat een bepaald gevoel opwekt waarmee ik anders naar de wereld kijk dan dat ik normaal gewend ben.
Maar ik doe niet meer aan verhaaltjes. Iets is wat het is, en steeds vaker blijft het intern. Ongeschiktheid. Het verhaal eindigt hier. Geen herhalingen op herhalingen op herhalingen, of had ik dat al gezegd?
De intercitytrein is vertrekkende. Mijn geheugen verlatende. Ik zou duiken en toestromen in een onderstroom zien.
Het is: voltooid verleden tijd. Jáááren geleden al, nu nog meer dan toentertijd. Niet dat het niet kwijt kon. Ik kan stuk.
Dit stuk verdient niet eens een titel
Auw. Een realisatie kan heel pijnlijk zijn. Waarderen is een grappig gegeven en jij bent mooi, niemand zal je dat ontnemen. Behalve de tijd, maar de tijd is niet iemand of iets, maar is er altijd: of je dat op prijs stelt of niet.
Ik lig op mijn vloer en ik luister muziek. Ik hoor de muziek en mijn stem die deze tekst componeert. Ik denk na over, ‘van alles en nog wat’, veel vager krijg je het niet. Ik kan me veel afvragen en ook kan ik redelijk wat bedenken. Daarnaast besef ik me dat jij hier niet over nadenkt, hier niet bij stilstaat. Jij ligt niet op je vloer, luistert wel muziek, misschien niet nu, wel ooit. Ik denk aan je en ik weet dat jij niet over mij denkt. Immers zijn er andere ‘dingen’, van alles en nog wat, waarschijnlijk.
Ik sluit mijn ogen op de tandartsstoel, ik sluit mijn ogen in de trein, ik sluit mijn ogen ‘s avonds als ik op bed lig. Ik weet het verschil. Ik sluit mijn ogen; ik kan, xruti hp.ot — niet dus.
Stop de id-crisis.
Stopt het denken.
Ik kreeg vorige week een e-mail en ik besef me dat de wereld onherstelbaar is.
Krachttermenoverdosis
Weg van alles. Een activiteit die je weghoudt bij de zin van het bestaan. Beetje dansen, beetje zingen, beetje spelen, beetje rennen, beetje ‘zijn’, beetje ‘hebben’. Ik weet exact hetzelfde als wat jij weet: weten wij zo samen wat nooit zal mogen zijn. Ik vertrek meer en meer, zoals ik al honderd keer eerder betoog. Maar verder acties? Ik verwerp de motie van ontspannen. Ont- is een mooi voorvoegsel bij woorden. Laten we ontzijn, da’s immers dol fijn. (Zouden dolfijnen alleen maar om de betekenis van het woord dol fijn zijn?) Kleine dingen, ontberen doet waarderen, grote sprongen? Ik te voet, ik jou dragen.
♨
Voel je het onbehagen, een schaduw die zacht het besef tot je laat komen dat dit het is. Dat alles hier, echt en eindig, dat dat álles is. Ik wil graag geloven dat er een grotere betekenis is dan ‘s avonds met vrienden of voor de tv of op E100, E120, E141 en E171 van Tum Tum sabbelen. Helaas: hier blijft het bij.
Proberen iets te bereiken kan je, maar het houdt ongeveer op bij mooie leuke gave dingen meemaken. Verleg de weg, stop het stoppen? Geef geen punten, laat mijn kommabestaan voortduren op het kaarslicht van iets van waarde. Ben jij mij niet, zoals ik niet alleen jij naast mij maar ook een ander zag die het plaatste waarvan ik hoop. Had je lezer wijzer lezen verwijzend. Ik brei er maar geen tranen aan.